آخه چرا نمیتونم یه دوست خوب پیدا کنم! با یکی دوست شده بودم که با من هم فاز نبود!دوست پسرش لحظه به لحظه بهش زنگ میزد با هم حرف میزدن و من باید با دیوار ارتباط برقرار میکردم! یا با هم میرفتن بیرون و من

چرا توی سطل زباله ای که روش نوشته مخصوص زباله ی خشک، زباله ی خیس میندازن در حالی که سطل مخصوص زباله ی خیس دقیقا کنار سطل مخصوص زباله ی خشک هست!!!

داشتم از انقلاب میومدم بالا همینطور که از کنار مغازه ها رد میشدم صدایی میشنیدم که آروم میگفت بیا بریم اکباتان و مرتب تکرار میکرد میگفت بیا دیگه نیم ساعت بیا دویست بهت میدم! صدای یه مرد مسن بود! پیاده

با استاد راهنما دعوا کردم! من بی ادب نیستم من فقط از حق خودم دفاع کردم! الانم به حال خودم رها شدم! احساس بچه ای رو دارم که پدر و مادرش طردش کردن!

یه دختری بود تو اتاقمون یه دوست پسر داشت ۵ سال از خودش کوچیکتر، ولی رابطشون قدمتش زیاد بود، دختره هر روز برای پسره یه چیزی درست میکرد میرفتن بیرون آخر شب بر میگشتن. تو بیرونم خیلی با هم دیده میشدن که

واقعا چرا الکی هی بهمون گفتن با نا محرم حرف نزنید به جای اینکه طرز برخورد صحیح رو یادمون بدن! مثلا وقتی دو نفر میخوان باهم آشنا بشن ( دو طرفه منظورمه) ولی به جای صحبت کردن هی از هم فرار میکنن چون احساس گناه دارن تا مدت زیادی فکرشون درگیر هم میشه و از کار و زندگی میمونن در صورتی با یه صحبت هر چند کوتاه همه چی تموم میشد و میفهمیدن که اصلا به هم نمیخورن!

توی دانشگاه یه پسری بود فکر میکرد من بهش علاقه دارم خوب میشه گفت آره داشتم اما فقط یه زمانی، ولی وقتی بهم فهموند که دوستم نداره دیگه کاری بهش نداشتم ولی خب تا یه مدت ناراحت بودم و برای آرام کردن خودم

چند شب پیش مسئول خوابگاه اعلام کرد که میخواد برای خانمای خدمات که میان برای نظافت خوابگاه عیدی جمع کنن از بچه ها حالا هرکی هر چقدر دوست داره بده و هیچ اجباری در کار نیست و میتونه هم اصلن نده! خلاصه هم

شت! یعنی واقعن شت!!امروز به خاطر عذاب وجدانی که گرفتم نرفتم آزمایشگاه! یعنی رفتم ولی زود برگشتم. اون پسره اونجا بود. من هنوز نمیدونم اگه برم بده یا چی؟ به هر حال من اونجا کار دارم. کلی هم عقبم. حالا ا

لذتی که در خوردن شیر نارگیل است در نخوردن آن نیست!

امروز دوستم گفت بیا بریم بازار گل! گفتم نمیام حسش نیس، حالا چه اصراری میکرد. خب نمیخام بیام انگار زوره، یه حسی ام که خیلی قویه بهم میگه میخاد منو با داداشش آشنا کنه، اصن حالم بهم خورد. حالا هر چقدرم ط

خوابگاه خالی شده همه رفتن، استادای ما ولی کوتاه نیومدن به خاطر همین موندم. دلم یه ذره شده برای خونه!

تو یه مسابقه ای شرکت کردم اما برنده نشدم. و این موضوع باعث شد تا هم اتاقیم غرق در خوشحالی بشه. بعد از مسابقه یکی از کارام این شده بود که به هرکی میدیدم توضیح بدم که چی شد و اینا.

اما اصلن ناراحت نبودم، بر خلاف تصور همه. چون برای من فقط جنبه ی فان داشت. ضمن اینکه تو شکست هم آدم چیزایی یاد میگیره که تو موفقیت نمیگیره!

بعد از ظهر دور هم نشسته بودیم، همه سرشون تو گوشیاشون بود، یهو آبجیم با ناراحتی و خیلی جدی گفت از همتون متنفرم، برای چی منو به دنیا آوردین. حالا رفته بود چندتا عکس بچه های سندرم داون سرچ کرده بود و با

اینقدر حرف تو سرم هست و اینقدر فکرم مشغوله دلم میخواد سرمو بکوبونم به یه جایی فراموشی بگیرم!

به هیچکسم نمیشه گفت نه میشه نوشت! قبلنا که تو دفتر مینوشتم فهمیدم هم اتاقیم دفترمو پیدا کرده و خونده ازش متنفرم!

باید سگ میبودم از اول تا بهم نزدیک نمیشدن تقصیر خودمه نباید هرکسی رو تو زندگیت راه بدی! وقتی از یکی بدم میاد باید بهش بفهمونم نفهمیدم مستقیم بهش میگم! خودمو آزار نمیدم!

من وقتی یکی نمیخاد باهام باشه بمیرمم بهش کار ندارم! حالا نمیدونم چه حرکتایی زدم سو تفاهم شده براشون!!با دوستام دوست شدن,داغون شدم ولی چیزی نگفتم! نفهمی هم حدی داره! حالا این همه خودمو کشیدم کنار باز ف